به‌گمانم، برای مراودات معمول، حد و حق قضاوت اخلاقی تنها تا فعل افراد است و نه بیشتر. بیشترش (مثلا اظهار نظر در مورد نیت یا شخصیت افراد) نه مجاز است و نه مطلوب. 
اما در مورد دوستان نزدیک و افراد نزدیک‌تر، دیگر تنها مهم نیست که فعل غیراخلاقی مرتکب نشده‌اند، این که شخصیت اخلاقی‌شان چیست هم مهم است.
برخی کارها مشخصا فعل غیراخلاقی نیست، اما نشانه‌ی چیزی در شخصیت طرف مقابل است که ممکن است برای دوستی نزدیک ناخوشایندش کند.
پی‌نوشت: برای یادآوری به خودم که دوست نزدیکی را به این دلیل ترک نکردم که پنهان‌کاری‌اش را غیراخلاقی می‌دانستم، بلکه به این دلیل که به‌نظر من این پنهان‌کاری چیزی درباره‌ی شخصیت اخلاقی او می‌گفت و مرا به شکی ناخوشایند درباره‌ی نیتش انداخت.

و طبعا در ادامه‌ی بحث‌های این‌جا، این‌جا و این‌جا.