تجربه‌ی زيسته

چند وقتی است که شعارم در روابط"پخش کردن آدم ها"است. حالا گرفتار تمرکز یک آدم شده ام. و شوق سریع تر پیش رفتن دارم.

هیجان از سن ما گذشته، من همان روابط آرام به شکل دیوانه کننده ای منطقی و عمیق را ترجیح می دهم، فقط انگار ذوق دارم که این یک بار را هم بچشم، انگار که همین یکبار باشد.

با همه ی اطمینانم به باز سرخورده و ناامید شدن از این مسائل غیر منتظره ی فکر نشده، انگار نمی خواهم جلوی باز اتفاق افتادنش را بگیرم.

بی هیچ امیدواری ای جلو می رود، بدون انتظار من برای هیجان مضاعف، و بدون انتظار برای لذت و هیجان غیر منتظره ی بیشتر... اصلا برای چی جلویش را نمی گیرم؟