فرض کنید من آدمی هستم معتقد به حدی از آزادی ج/ن/ص/ی، به این معنی که روابط خارج از حدود رسمی و شرعی و تعدد روابط را غیر اخلاقی نمی دانم و در عین حال اهمیت بسیاری برای حفظ امنیت افراد قائلم، به این معنی که اگر کسی رابطه ای را غیر اخلاقی یا نامطلوب دانست باید بتواند جلویش را بگیرد و از آن چه تعرض می داند در امان باشد.

موقعیت های مختلفی وجود دارد که برای من موضع گیری اخلاقی برابرشان چندان ساده نیست، یعنی نمی دانم که باید احساس کنم مورد توهین قرار گرفته ام یا نه؟

موقعیت ها زیر را فرض کنید:

یکم: نشستن سر کلاس معلم مرد جوان بسیار جذابی که از 80 دقیقه ی کلاس 70 دقیقه اش را به من زل زده، و سعی می کند نشان دهد از این نگاه لذت می برد.

دوم: نشستن برابر مردی میانسالی در اتوبوس که تمام مدت مسیر را به من و مشخصا به از گردن به پایین من زل زده.

سوم: نشستن کنار دانشجوی هم رشته ای باسواد کارشناسی ارشد در یک سمینار و متوجه لاس زدن او شدن.

چهارم: نشستن کنار پیرمرد حدودا شصت ساله ای در تاکسی و متوجه لاس زدن او شدن.

پنجم: درآغوش گرفته شدن توسط دوستی قدیمی و این احساس که رفتارش تغییر کرده و دیگر چندان دوستانه نیست.

ششم: دریافت ایمیل از استاد جوان جذابی که ضمن تمجید از من، از من می خواهد تنها یک بار با او بخوابم در حالی که قرار بر وجود رابطه ی بعدی ای هم نباشد.

هفتم: در حالی که روی نیمکتی در پارک منتظر دوستی نشسته ام، شخص ناشناسی کنارم بشیند و ضمن حرف زدن درباره ی اجزای مختلف بدنم، پیشنهادهایی را هم مطرح کند.

...

تصمیم گیری چندان ساده نیست. تشابه همه ی موقعیت ها ی گفته شده در این است که من در همه ی آن ها امکان جلوگیری از ادامه ی رفتار طرف مقابلم را دارم، ولی احساس من دربرابرشان متفاوت است.

فکر می کنم در فرهنگ ما لاس زدن کلا مذموم است. شاید دلیلش این است که با آن که من امکان جلوگیری از آن را دارم ولی در هنگام اتفاق افتادنش عملا دیگر حادثه ای است که روی داده. هیچ کدام از این دو شخص(هم رشته ای و مسافر تاکسی) قبل یا حین عملشان(لاس زدن) از من اجازه نگرفته اند و عملی را که مستقیما به من مربوط می شود بدون نظرخواهی از من شروع کرده اند، آیا صرف همین موضوع کار هر دو را غیر اخلاقی می کند؟ اگر احساس من نسبت به این دو فرق داشته باشد چه؟ اگر هم رشته ای احتمال بدهد که من نسبت به او احساس بدی ندارم چه؟ من در هر شرایطی به خاطر آن که بدون انتخاب، مورد چنین عملی قرار گرفته ام باید احساس کنم که تحقیر شده ام یا مورد توهین قرار گرفته ام؟

در مورد نگاه(موقعیت اول و دوم) چطور؟ می شود گفت که من مستقیما مورد عملی قرار گرفته ام که به رغم مربوط بودن به من، نظر من درباره ی آن خواسته نشده است؟ برای من واضح نیست که نفس که این کار(نگاه کردن) غیر اخلاقی باشد، پس نباید نسبت به آن احساس بدی داشته باشم؟ یا اینکه نگاه هم عملی است که چون به بدن من که شخصی ترین حریم من است مربوط می شود باید حتما با اجازه ی من باشد؟ در موقعیت اول و دوم چه تفاوتی هست؟ اینکه یکی از این دو شخص برای من مطلوب است و دیگری نه باید در احساس مورد توهین قرار گرفتن تفاوتی ایجاد کند؟

دو موقعیت ششم و هفتم(پیشنهاد) چطور؟ آنجا که هنوز هیچ عملی انجام نگرفته، صرفا تقاضایی مطرح شده. من در هیچ کدام نباید احساس مورد توهین قرار گرفتن کنم؟ عجیب است که فکر می کنم بسیاری از افراد، مورد ششم را نه تنها توهین تلقی نمی کنند که آن را از پسندیده هم می دانند و حتی اگر با پیشنهاد مخالفت هم کنند، معمولا نفس آن را(خصوصا که چنان صریح مطرح شده باشد)بی اخلاقی نمی دانند.

در موقعیت پنجم چه چیز تحقیرآمیز یا توهین آمیزی وجود دارد؟

من که (هر حد از)رابطه ی خارج از حدود شرعی و قانونی را به خودی خود بی اخلاقی نمی دانم، حق دارم که برابر کدام موقعیت احساس کنم که مورد توهین قرار گرفته ام؟

پی نوشت: واضح است که استفاده از "من" نشان دهنده ی واقعی بودن موقعیت ها و اتفاق افتادنشان برای نویسنده نیست.

پی نوشت: سعی می کنم در چند پست(که لزوما پشت سر هم نوشته نخواهند شد)کمی توضیح دهم که برخورد من به عنوان کسی که اخلاق عرفی را راحت نمی پذیرد با مسائلی از این دست چگونه است. حداقل از تردیدهایم خواهم گفت و آن چه که به آن رسیده ام را توضیح خواهم داد.